NC
"สัมผัสครั้งที่สิบแปด"
#ฟิคสัมผัส
[taohun]
ริมฝีปากของเซฮุนถูกขบกัดอย่างแรงจนเกิดเลือด ยิ่งไม่ขัดขืนคนขี้แกล้งก็ยิ่งได้ใจ
จื่อเทาละจากใบหน้ามาเป็นต้นคอขาวระหงส์ที่เอียงกับคมเขี้ยวอย่างจงใจ แต่ถึงอย่างนั้นเจ้าของร่างก็ยังยินยอมให้ถูกขย้ำต่อไปเรื่อย
ๆ จนร่างกายขึ้นรอยแดงช้ำ
“อึก…อุ” เสียงที่แม้จะพยายามกลั้นไว้เท่าไหร่ก็ยังคงหลุดรอดออกมาให้ได้ยินเป็นระยะ
ทั้งสองรู้ดีว่าในเวลานี้ไม่สามารถหยุดความต้องการที่เอ่อล้นเอาไว้ได้อีกต่อไปทำให้ต้องช่วยกันควบคุมเสียงที่กำลังจะเล็ดลอดออกจากปากอิ่มแทน นิ้วเรียวจึงถูกส่งเข้าไปในโพรงปากของเซฮุนอย่างรู้งาน จากหนึ่งกลายเป็นสองสลับกันเข้าออกอยู่ในนั้น
“อืม…อ่า”
การปลุกเร้าของจื่อเทาได้ผล
เขาหยอกล่ออยู่ที่เนินอกจนกระทั่งเจ้าของร่างส่งเสียงพอใจออกมาทั้งที่ยังนิ้วของเขาอมอยู่ในปาก
“แบบนี้รึเปล่าที่นายชอบ?”
“อะ…อือออ”
“สัมผัสเยื่อบุ…ไว้เป็นหน้าที่ของฉันนะ”
จื่อเทาเบียดตัวเองลงบนหว่างขาของเซฮุนและดันโคลนขาของเจ้าตัวขึ้นเพื่อที่จะได้โน้มลงไปจูบได้พอดีกับร่างที่กำลังจะสอดผสานกัน
จูบอันหนักหน่วงเล่นทำเอาเซฮุนเกือบเสียสติ สัมผัสจากนิ้วที่ด้านหลังเริ่มกระตุ้นให้ส่วนอ่อนไหวแข็งขึ้นมาแทบจะพร้อมกัน
ความเย็นที่ตรงเข้าสัมผัสส่วนล่างทำให้เจ้าของนัยน์ตาเขียวมีสติและรับรู้ได้ว่าร่างกายของเขาไร้การปกปิดจากเสื้อผ้าทุกชิ้นจึงทำให้เขาเครียดขึ้นมาทันทีเมื่อมีบางอย่างจ่ออยู่ที่ปากถ้ำด้านหลังและพร้อมที่จะแทรกเข้ามาในอีกไม่ช้า
แววตาจริงจังของจื่อเทาแสดงให้เห็นว่าเขาไม่ได้คิดที่จะล้อเล่นและจริงจังกับทุกการกระทำที่แสดงออกในตอนนี้ แม้จะขอให้หยุดก็คงไม่ทันเพราะเพียงการขยับแค่ครั้งเดียวก็ทำให้สอดใส่ฝังลึกจนสุดแท่ง
“อึก!!…” สองมือตรงปิดเข้าที่ปากได้ทันเวลาก่อนที่เสียงครางจะดังออกไป
ทั้งสองยังคงความเงียบสงบของบ้านได้เป็นอย่างดี ทั้งที่ใจอยากจะครางออกมาให้บ้านแตก
คนใต้ร่างโยกไหวไปตามแรงการกระแทกของผู้ที่คุมเกมรุกอย่างไม่หยุดหย่อนแต่ถึงอย่างนั้นจังหวะก็ยังคงเนิบช้าเพื่อไม่ให้เจ็บจนเกินไป
“ไหวไหม?” จื่อเทาตัดสินใจถามในที่สุดเมื่อสีหน้าของเซฮุนดูทรมานจนน่าสงสาร
“อึก…อืม”
เซฮุนตอบกลับไม่เป็นศัพท์เพราะต้องค่อยปิดปากตัวเองเอาไว้
“เซฮุน…แผลของนาย”
“อ่า…ฮ่า…”
เซฮุนค่อย ๆ
แตะลงบนใบหน้าตัวเองและต้องรีบดึงมือออก
“มะ มันลอกออกมา”
“ได้ผล”
“แต่ว่า…”
“คงต้องใช้เวลาอีกซักหน่อย”
เพราะเซลล์ร่างกายของเซฮุนสร้างชั้นผิวขึ้นมาใหม่และขัดเซลล์ผิวเดิมออกเหมือนการลอกคราบ
แต่ความเสียหายที่เกิดขึ้นใช่ว่าจะสามารถทำสำเร็จเพียงแค่สิบนาที หากแต่อาจจะใช้เวลาไปอีกหลายวัน
จื่อเทาก้มลงจูบเซฮุนที่หน้าผากเพื่อปลอบประโลมก่อนจะสอดใส่อีกครั้งในตำแหน่งใหม่
ก่อนจะออกแรงกดลึกลงไปอีกครั้งเมื่อถึงจุดที่ทำให้เซฮุนร้องครางออกมาได้ เขากดซ้ำลงไปอีกครั้ง
ทำซ้ำไปซ้ำมาจนกระทั่งคนใต้ร่างแตะเส้นชัยไปก่อน “อ๊ะ...”
“เทา…”
ในที่สุดก็พบจุดที่จะทำให้เซฮุนยอมเปิดปากเรียกชื่อของเขาออกมา และเมื่อเซฮุนยิ่งคราง
จื่อเทาก็ยิ่งบดขยี้ลงไปคล้ายกับต้องการให้ร่างนี้แหลกสลายคาฟูก
ภาพของคนใต้ร่างในเวลานี้ทำให้เขานึกถึงการร่วมรักในครั้งก่อน
…ความรู้สึกที่อยากจะบดขยี้คนคนนี้มันยังคงอยู่
และแน่นอนว่าเรื่องราวของผมและเซฮุนต่างก็สลับผลัดเปลี่ยนเข้ามาทักทายผมในความทรงจำอีกครั้ง และไม่ว่าจะกี่ครั้งผมสาบานได้เลยว่าผมรักคนคนนี้โดยต้องสงสัย
“ยะ อย่า…เทา”
“อ่า”
“ตรงนั้น อย่า!”
กี่คำร้องห้ามที่เผลอหลุดครางออกมาและไม่เป็นผลมีแต่จะเพิ่มแรงให้หน่วงและถี่มากกว่าเดิมจนร่างบิดเร้าไม่เป็นทรง
อากาศหนาวเย็นเป็นเพียงอุณหภูมิภายนอกซึ่งไม่สามารถส่งผ่านเข้ามาในกายของทั้งสองที่ร้อนระอุจนแทบจะสลายติดฟูกนอน เมื่อความต้องการมันยากที่จะหยุดลงเพียงแค่ฝ่ายใดฝ่ายหนึ่งได้ปลดปล่อยของเหลวขุ่นออกมา ไม่ว่าจะกี่ครั้งต่อกี่ครั้งก็ไม่เต็มซักที และในขณะที่จื่อเทาสอดใส่ไม่รู้จักเหนื่อย เซฮุนจึงคิดได้ว่า
…เป็นความจริงรึเปล่าที่จื่อเทาจำอะไรไม่ได้
............................
