NC "สัมผัสครั้งที่สิบสอง"
#ฟิคสัมผัส
[ taohun ]
สัมผัส...
“นายก็รู้ว่าฉันจะไม่ปล่อยนาย”
“...”
“รู้ใช่ไหม ว่านายผิดตรงไหน”
ผิดที่ตัดสินใจเดินเข้าหาลูอีส
“แต่ถ้าผมไม่ทำแบบนั้น เขาจะฆ่าคุณเลขา”
“...”
“อย่างน้อยๆ ถ้าเขาได้ตัวผม พวกคุณก็จะปลอดภัย”
“ถ้าเป็นไปตามที่มันต้องการ รู้ใช่ไหมว่านายจะไปอยู่ในที่แบบไหน”
ผมส่ายหน้า...ทั้งที่รู้อยู่แก่ใจ
คงได้เจอคนแบบเดียวกับมานิโต้ และตกอยู่ในสภาพเดียวกับเด็กๆ พวกนั้น
“แต่คุณเลขาจะตาย หากผม...”
อุ๊บ
อีกแล้ว
ถูกเขาต่อยด้วยปากหนักอีกแล้ว ครั้งนี้ไม่ปล่อยผมไปง่ายๆ ลิ้นร้อนมันกวาดต้อนจนสติผมเผลอจนแทบสิ้นสติ
ตั้งแต่ที่ได้ถูกสัมผัส
ร่างกายมันร้อนผ่าวไปหมด
เหมือนกำลังถูกเผาอยู่บนเตียง
เชิ้ตขาวเนื้อบางถูกปลดออกทีละนิด จื่อเทาลากลิ้นตัวเองลงบนเนื้อละเอียด บดขยี้ติ่งไตสีชมพูเกิดรอยแดงไปทั่ว
….ให้อภัยไม่ได้
ความรู้สึกมันอัดแน่นจนอยากจะปลดปล่อย ภาพเหตุการณ์นี้มันคล้ายกับของคุณแบคฮยอน!
แค่เผลอคิดก็เป็นตัวจุดฉนวนระเบิดอารมณ์ให้กับตัวเอง ไม่คิดว่าเราจะต้องเป็นคนถูกกระทำแบบนี้
“แข็งขึ้นมาแล้วนิ ต้องการฉันให้มากขึ้นอีก”
“แบบนี้ไม่เอา”
แท่งร้อนถูกดูดกลืนด้วยปาก
สองแรงขาที่พยายามจะถีบตัวหนีถูกล็อคให้อยู่กับที่ จื่อเทาดึงร่างเซฮุนให้มาอยู่ปลายเตียง เขาจับเข่าเซฮุนพับขึ้นพร้อมกับอ้าออก
ขัดขืนสิเซฮุน
ขัดขืนให้มากกว่านี้...ผมบอกตัวเองแบบนั้น
แต่มันทำไม่ได้
ร่างกายกำลังถูกเขาครอบงำ
ส่วนนั้นถูกกลืนกินด้วยโพรงปากร้อนของจื่อเทา
ผมมองลงไปยังปลายเตียงผ่านหน้าท้องตัวเองก็พบว่าเขากำลังเชยชิมมันด้วยความอร่อย
“อ่า...อะ อื้ม”
“อึดอัดก็ปล่อยมันออกมา”
“ไม่...”
!?
ก่อนจะทันได้พูดจบ น้ำขุ่นขาวก็เอ่ออยู่เต็มปากจื่อเทาแล้ว
มันน่าอายจนไม่อยากให้เขาสัมผัสผมอีก
“อย่าถูกตัวผม ออกไปห่างๆ”
“รังเกียจงั้นเหรอ?”
“ฮรึก...”
“รู้ไหมว่านายสำคัญยังไง”
ถามผมตอนนี้คงไม่มีประโยชน์
สัมผัสที่กอบกุมแท่งร้อนมันทำให้สมองขาวโพรนไปหมด แม้แต่ความนึกคิดก็หายเป็นปลิดทิ้ง เหมือนกับครั้งแรกที่ได้สัมผัสกับชายคนนี้โดยตรง
“พอเถอะ อ่ะ”
“นี่คือบทลงโทษหากนายยังจะลดค่าของตัวเองลง...”
“ผมแค่ไม่อยากให้พวกคุณตาย”
“ฉันเองก็ไม่อยากเห็นนายตาย...”
“อ๊ะ อา” สิ่งที่อ่อนตัวลง
กลับตื่นตัวขึ้นมาอีกครั้งหลังจากที่ปลดปล่อยไปแล้วรอบหนึ่ง
“นายตอบสนองดีเกินคาด สงสัยจะชอบให้สัมผัสตรงนี้” จื่อเทาหยอกล้อตรงส่วนปลายด้วยลิ้นอย่างซุกซน
ร่างที่นอนอยู่ถึงกับสั่นเกร็งอย่างพยายามจะอดกลั้น
อารมณ์ของจื่อเทาที่ส่งผ่านไปนั้นรุนแรงพอๆ
กับว๊อตก้าครึ่งขวด
เซฮุนกำลังมัวเมากับสิ่งที่เรียกว่าราคะจนคุมสติแทบไม่อยู่
ไม่เห็น...
สัมผัสจากชายคนนี้ทำให้มองไม่เห็นอะไร นอกจากความต้องการในตัวเรา
เขาถูกจื่อเทาล็อคขาทั้งสองขาเอาไว้แถมจะเล่นกับส่วนนั้นไม่ยอมหยุด ความขี้แกล้งของชายคนนี้ไม่ธรรมดาจริงๆ
คำเตือนของเขาไม่ใช่แค่ลมปาก
“อ๊า...” ในที่สุดเซฮุนก็ปลดปล่อยออกมา
แฮ่ก แฮ่ก
ทันทีที่จื่อเทาปล่อยเซฮุนเป็นอิสระ ร่างทั้งร่างก็ห่อตัวและร้นขึ้นไปหอบหายใจอยู่บนหัวเตียง
ไฟที่ยังคงเปิดอยู่ฉายให้เห็นผิวที่ฝาดเลือดไปทั้งตัวเด่นชัดมากขึ้น เซฮุนในเวลานี้เหมือนเด็กทารกเพิ่งเกิด
“ชอบรึเปล่าสัมผัสแบบนี้”
เซฮุนส่ายหัวรัวและเอามือป้องตัวเองไวเท่าที่จะทำได้
ซึ่งมันก็แทบไม่ได้ช่วยอะไรเขาได้เลย
นอกจากปิดบังสายตาที่จ้องมา
“หากรักตัวกลัวตาย ขยาดกับสัมผัสพวกนี้ก็อย่าเดินเข้าหาใครง่ายๆ
แบบนั้นอีก”
“แต่ถ้าจำเป็นต้องเลือกล่ะ...ขนาดคุณยังเลือกที่จะพูดออกไปแบบนั้นเพื่อให้ผมหนี แล้วทำไมผมถึงจะเลือกเดินเข้าหาเพื่อที่จะช่วยชีวิตพวกคุณไม่ได้ล่ะ แล้วแบบนี้ผมจะยังทำอะไรได้บ้าง
นอกจากถูกจับโยนไปมา”
เมื่อจื่อเทาได้ฟังความคิดเห็นจากเซฮุนก็เงียบไป
เด็กดื้อของเขายังคงซื่อตรงอยู่เสมอ
“ถึงแม้ว่าฉันจะบอกให้นายหนีก็ตาม แต่นายก็ไม่”
นั่นเป็นความผิดเขาที่ไม่ยอมบอกให้เซฮุนรู้ว่าลูอีสเป็นหนึ่งในครึ่งในคนที่เขาสงสัย สัปเหร่อทงเฮคือตัวเลือกที่หนึ่ง นายทหารชานยอลคือตัวเลือกที่สอง และสุดท้ายก็คือบุคคลที่ไม่คิดว่าจะมาพบในวันนี้...ลูอีสนักล่าหัว
แผนที่ว่า...คือไม่มีแผน
มันขึ้นอยู่ที่ว่าจะมีปลาตัวไหนมาติดเบ็ด การรับมือและกำจัดจึงขึ้นอยู่ที่สถานการณ์ และดวงจะพาไป
และอีกหนึ่งความผิดที่จื่อเทาจงใจทำคือ...ไม่ให้เซฮุนเห็นตัวตนที่แท้จริงของเขาอย่างเด็ดขาด ให้เห็นไม่ได้
อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้
แม้จะรู้ว่าร่างกายเขารักษาตัวเองได้
แต่นอกเหนือจากนี้คงไม่ได้ หลายครั้งที่ต้องขอยืมมือเลขาแห่งเงามาช่วย อย่างมากก็แค่กำจัดให้ อย่างน้อยก็แค่กันตัวเซฮุนไปให้ไกลจากเขา อย่างเช่นวันนี้
“ชั้นเคยบอกนายแล้วว่าถ้านายยังจะดูถูกตัวเอง มันจะไม่ใช่แค่จูบ”
“จะ ไม่ทำอีกแล้ว”
“ดี...แต่ขอโทษที่ต้องบอกว่า
ครั้งนี้ฉันคงปล่อยนายไปไม่ได้จริงๆ”
“?! อย่า”
คิดว่าจะจบแล้ว
คิดว่าจื่อเทาคนนี้จะสั่งสอนเราแค่นี้
แต่ไม่ใช่
เขาถอดกางเกงออกก่อนจะคืบคลานขึ้นมาบนเตียงเดียวกับเรา
แววตาที่มองมามันเยือกเย็นและดุดันจนไม่กล้าขยับไปไหน สองแขนแกร่งค่อยๆ
วางลงที่ข้างลำตัวพร้อมกับแทรกเข้าไปตรงกลางหว่างขาจนแท่งเนื้อร้อนของเขาสัมผัสอยู่ตรงนั้น
สัมผัสนี้มันบ้าคลั่งเกินกว่าจะควบคุมอาการไหว...หากเขารู้สึก ผมเองก็จะรับสิ่งๆนั้นมา ยิ่งลึกเท่าไหร่ก็ยิ่งรุนแรง
เยื่อบุอ่อนคือจุดที่ไหวต่อสัมผัสมากที่สุด
และขนาดของมันก็ทำให้คนใต้ร่างถึงกลับเบิกตาโต
“ไม่ได้นะ!”
มันถูกกดลึกเข้าไปที่กลีบปากทางและดึงออก
“อ๊ะ...”
“ต้องทำให้ชินซะก่อน แต่ดูเหมือนนายจะพร้อมตั้งแต่เมื่อกี้แล้วนะ
อย่าบอกนะว่านาย...รับความรู้สึกของฉันไปหมดแล้ว”
จื่อเทาพูดถูก
ร่างกายของเซฮุนตอบสนองต่อสัมผัสของเขาอย่างเชื่อฟัง
เพราะในขณะที่เขาใช้ปาก
นิ้วก็ทำหน้าที่ชำแหละส่วนนั้นจนเจ้าตัวแตะจุดสุดยอดไปสองรอบ
ไม่ได้ขัดขืน
แต่ก็ไม่ได้ยินยอม
เพียงแต่ตอนนี้เซฮุนได้เปิดรับความรู้สึกเข้ามาภายในจนลืมซึ่งทุกอย่าง ความเหมาะสม
ความเขินอาย แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ยังกลัว เพราะทั้งหมดเป็นครั้งแรก ไม่เคยเจอใครที่ต้องการเขาได้มากขนาดนี้
“ที่นี่...ไม่เอา ไม่ทำบนเตียงนี่”
“...”
“มันเหมือนผมกำลังจะถูกชำแหละ...มันน่ากลัวเกินไป”
เซฮุนพูดทั้งที่สะโพกตัวเองถูกยกให้สูงขึ้น และขาที่ถูกดันให้อ้าออกกว้าง เขาส่ายหน้าไปมาซ้ำๆ
เพื่อบอกกับจื่อเทาว่าไม่ชอบ ที่นี่
มันเหมือนกับภาพในตอนที่เขาถูกจับกดลงบนเตียง
และมีคนอยู่ด้านบนพร้อมกับมีดหมออีกหนึ่งจำนวน
แผ่นหลังเปลือยเปล่าที่รองอยู่กับเตียงผ้าใบมันอยู่สึกเย็นจนหนาวสั่น ไฟที่ส่องลงมาเหมือนกำลังฉีกสติของเขาให้ขาด ทำให้เบลอและมองไม่เห็นอะไร
นอกจากความเจ็บปวดที่กีดลงมา
หากแต่ตอนนี้สิ่งที่กำลังกดลึกอยู่ในตัวของเขาไม่ใช่มีดแต่เป็นแท่งเนื้อร้อนที่มีขนาดใหญ่เกินกว่าที่เขาจะคิดว่ามันจะชำแหละเข้ามาได้
อุ๊บ
จื่อเทาหยุดการกระทำและก้มตัวลงไปบดขยี้ริมฝีปากที่แดงฉ่ำจนเหมือนลูกอมเคลือบน้ำหวานอีกชั้น
ทำไม...
‘ออกจะน่ากิน น่าบดขยี้ขนาดนี้แล้ว
ยังคิดว่าตัวเองดูไม่ดี ยิ่งเห็นนายหลบหน้าก็ยิ่งหงุดหงิด ยิ่งเห็นนายอ่อนน้อมแม้ว่าคนพวกนั้นจะใจดำใส่ยิ่งอยากชำแหละร่างนายซะ
และเก็บไว้ดูคนเดียว’
“ทำขนาดนี้แล้วนายยังไม่ด่าฉันซักคำ”
“ฮ่า...” ปากเล็กเปิดออก
พยายามหอบเข้าอากาศเข้าปอดเมื่อได้รับอิสระ
“นายไม่ชอบที่แบบนี้ใช่ไหม?” น้ำเสียงของจื่อเทากลับมาอบอุ่นอีกครั้ง
ผมพยักหน้ารีบพยักหน้าทันที
เพราะในตอนนี้ผมได้รับมันแล้ว...ความรู้สึกของเขาที่อยากส่งผ่าน
“งั้นไปที่ห้องฉันนะ”
“อะ อื้ม”
แม้จะเชื่อมกันเพียงส่วนปลายก็ทำให้เซฮุนเคลิ้มหนักจนต้องการมันอีก เขาไม่สามารถควบคุมตัวเองได้
จึงใช้สองขาหนีบร่างคนด้านบนไว้เพื่อไม่ให้ตกจากการอุ้ม วงแขนวาดเกี่ยวรอบคอของจื่อเทาไว้แน่น
ไม่รู้ว่าที่ที่จะพาไปเป็นที่ไหน แต่ตอนนี้ร่างของเรากำลังจะละลายซะให้ได้
ประตูห้องอีกด้านของห้องผ่าตัดเปิดออกและปิดลง
กลิ่นหอมจากภายในทำให้เซฮุนผ่อนคลาย อาการเกร็งเริ่มหายไปทีละนิดจนโอนอ่อนไปตามอารมณ์
“นายชอบมันไหม”
“ชะ ชอบ แต่ตอนนี้รีบทำอะไรซักอย่าง”
“อ๊ะ โทษที”
ร่างถูกวางลงบนเตียงทั้งที่ยังไม่ห่างออกจากกันแม้แต่นิด จากที่ฝังลงเพียงแค่ส่วนปลาย เมื่อคนด้านบนเพิ่มแรงกดทับ
ก็ยิ่งทำให้แท่งร้อนแทรกลงลึกจนเซฮุนครางออกมาอย่างลืมตัว
อื้ม...
เพียงออกแรงสะโพกไม่กี่ครั้งก็ทำให้เจ้าตัวเสียวซ่านจนจิกเล็บลงบนแผ่นหลัง
ซี๊ด อ่า
จื่อเทาขยับโยกจนแน่ใจแล้วว่าร่างกายของเซฮุนพร้อมจะรับเขาในอีกขั้น
“เอาล่ะ เมื่อกี้แค่ปลอบใจ...แต่นี่คือบทลงโทษของจริง”
“ฮรึก...ยะ อย่า มันเจ็บ”
ไม่มีคำว่าปราณีอีกต่อไป
จื่อเทาไม่ใช่คนที่จะมาอ่อนโยนกับคนที่ขัดคำสั่งเขา
แม้จะบอกให้วิ่งหนี แต่กลับเดินเข้าหา
แม้จะบอกว่าพร้อมปกป้อง แต่ก็ยังเกรงใจกันอยู่
...เห็นทีคงต้องทำลายกำแพงนั่นลงมาซะก่อน ไม่งั้นก็คงจะสื่อไปไม่ถึงซักที
อึก
อ่ะ อะ
จื่อเทากระแทกลงไปจนสุด ก่อนจะถอนออกและฝังมันลงไปอีกครั้ง
แม้เซฮุนจะพยายามขยับหนีแต่ก็ถูกสองมือรวบเอวเอาไว้ไม่ให้ไปไหน
ใบหน้าของเซอุนนั้นส่ายปฏิเสธอยู่ตลอดเวลาว่าเขาไม่ต้องการมัน
มันทรมานจนน้ำตาแทบไหลแต่ร่างกายกลับบีบรัดและกลืนกินส่วนนั้นของจื่อเทาอย่างหน้าไม่อาย
“หยุดเถอะ หยุด...พอซักที”
ถึงจะพยายามบอกไปแบบนั้นแต่จื่อเทากลับไม่ฟังเขา
แถมยังกระแทกเข้ามาแรงกว่าเดิมจนรู้สึกว่าไม่มีประโยชน์หากจะเปิดปากห้าม
มือหนึ่งใช้ป้องปากเสียงตัวเองที่มักจะหลุดออกมาบ่อยๆ
ส่วนอีกมือก็คอยดันอกที่ทาบทับลงมาอยู่ตลอดเวลา
มันเป็นการกระทำให้หยาบโลน ไร้ซึ่งความอ่อนโยน
และน่ารังเกียจยิ่งกว่าตรงที่...ผมชอบเขา
“อื้ม ดีรึเปล่า” ในระหว่างที่ถามก็ไม่ลดแรงลงเลย
“ระ รู้สึกดี อ่ะ”
เมื่อได้เห็นใบหน้าเปื้อนสุขของคนใต้ร่างก็ยิ่งได้ใจ เขาจึงขบกัดเนื้อนิ่มด้วยความหมั่นเขี้ยว เกิดรอยแดงช้ำจนมีเลือดซึมออกมาเล็กน้อย
ตั้งแต่ลำคอ เนินอกจนถึงหน้าท้องขาว
เสียงคำรามดังออกมาจากลำคอเป็นระยะ เซฮุนถูกฝังลงบนเตียงนุ่มตามแรงกดทับที่หนักหน่วง ซึ่งอันที่จริงแล้วเขาอยากจะฝังตัวเองลงไปทั้งร่าง
เพื่อให้พ้นจากใบหน้าของคนด้านบน ยิ่งลึก ยิ่งดี...
เพราะระหว่างที่ทำ จื่อเทาก็เอาแต่จ้องลึกเข้ามาในนัยน์ตาคล้ายกำลังลุ่มหลงจนไม่สามารถละสายตาไปไหนได้อีก
อย่ามองนะ...
“เซฮุน...”
“อย่าเรียกชื่อผม”
“เซฮุน”
“อย่าทำแบบนี้”
“...”
จนถึงตอนนี้เขาก็เงียบไป
ทุกอย่างหยุดนิ่งเพราะเราต่างก็ปลดปล่อยกันรอบที่เท่าไหร่ไม่รู้ คนเรามีขีดจำกัดต่างกัน
แน่นอนว่าผมไม่มีแม้แต่แรงจะยกขาไว้แบบนั้นมันจึงล้มพับอย่างหมดสภาพ ส่วนจื่อเทาก็ปล่อยในตัวผมจนหยดสุดท้ายจึงค่อยล้มตัวลงมาหายใจหอบถี่คล้ายกับสี่ขาขนปุยที่พบในป่า ทั้งเขาและผมกรนเสียงหอบแข่งกันอยู่ซักพัก
ก่อนจะพากันนิ่งไป
